انگار من هستم

غیر از اینه که با صداها زندهام؟ و کم پیش میاد چیزی از جزئیات صداها یادم بره. اول صدای آدما، بعد بوی تن آدما و بعد عکسها. نمیشه که گمشون کنم. صداها همیشه زندهان. بوهای آشنا، هر از چند گاهی دوباره تکرار میشن و فقط عکسها هستن که بعضی وقتا شجاع میشم و پاکشون میکنم."چرا پاکش نکردی؟"دیشب پرسید. وق...

دنیام رو دارم دوباره میسازم. درواقع میچینم. فهمیدم که همهی نابسامونیها به خاطر این بود که هیچی سر جای خودش نبود. هیچ حس و ماجرا و غصه و شادیای رو به اندازهی کافی تجربهاش نمیکردم. در جای مناسب تجربهاش نمیکردم. این شد که هی ادامه دادم و به روی خودم نیاوردم و گفتم این هم یه مدل زندگی کردنه و گور بابای بقیه و حرفاشون. اما خُپ، نشد. یه چیزایی توی زندگی هست مثل قانون و اصل. که همیشه ثابتن. نمیشه احساس کرد زندگی متفاوتی داری و میتونی بیخیال این قانونا بشی. بالاخره یه جایی جونتو میگیره و باعث میشه متوقف بشی. البته خود این توقف هم خوبه، قشن...

چهار و پنجاه دقیقهی بعدازظهر پنجشنبه و دلم خواست اینجا چیزی بنویسم. نمیدونم چطور باید بیانش کنم یا دربارهش بنویسم. ولی فارغ شدم. یا حداقل به خیال خودم فارغ شدم. بالاخره از سایهی آدمای قدیمی، که همهش وابستگی بود و وابستگی و وابستگی، دور و رها شدم. عجیبه. ولی خندون و آروم رها شدم. اولش دردناک بود. ولی فهمیدم که دنیام هیچوقت از حضور آدما خالی نمیشه. هیچوقت تنها، توی غار خودم نمیمونم. و بعد شروع کردم به کنار اومدن با این حقیقت که آدمای قدیمی، با آدمای جدید کنار نمیان. دلشون نمیخواد من رو کنار آدمای جدید ببینن ولی خب، این موضوع وقتی اهمیت ...